Lesley Oostra: ‘Het moet altijd net even wat anders bij mij.’

Lesley Oostra maakt sieraden van afgedankte fietsbanden: 'de binnenband mag gezien worden'

Lesley Oostra: ‘Het moet altijd net even wat anders bij mij.’ Rens Hooyenga

Van niets iets maken. Dat is elke keer weer de uitdaging voor Lesley Oostra (70) uit Langedijke. Of het nou gaat om het maken van een dienblad of een schilderij. ‘Het moet altijd net even wat anders bij mij’, zegt ze. Sinds vier jaar maakt ze sieraden van oude fietsbanden. Afgedankte binnenbanden. Upcycling. Hoe letterlijk wil je het hebben?

Maar hoe kom je erbij om het rubber, dat zelfs niet meer goed genoeg is voor een leven onder de gewone band, om je hals te hangen? Daar gaat een heel traject aan vooraf. ‘Ik was eigenlijk altijd al creatief’, vertelt Oostra, die een opleiding aan de school voor expressie genoot. ‘Tijdens de opleiding leerde ik anders naar voorwerpen kijken.’ Zo koopt ze graag kleding bij de kringloop en geeft het een eigen touch ‘of zoals een paar jaar geleden toen ik oud speelgoed van mijn inmiddels 42- en 44-jarige zoons’. Van de Duplo-blokjes maakte ze ringen. ‘Het ziet er prachtig uit en trekt alle aandacht. Erg grappig.’

Monsieur Michelin

Het is 2017 als Oostra tijdens een vakantie in Marrakesh wandelt met haar zus. ‘In een zijstraatje stuitten we op Monsieur Michelin. Een winkeltje vol sieraden, gemaakt van oude Michelinbanden. Ik keek m’n ogen uit. En kocht er ook het één en ander, waaronder een prachtige armband.’ Het zette haar aan het denken. ‘Voor het maken van de armband was een stinsmachine gebruikt en daarnaast is een autoband ook veel te grof. Ik dacht bij mezelf: ik ga hetzelfde eens proberen met een fietsband.’ En zo geschiedde. Bij thuiskomst bracht Lesley een bezoekje aan Bike Totaal Kramer in Appelscha om te vragen of ze nog oude binnenbanden hadden. ‘Eerst keken ze me wat raar aan in de werkplaats, maar na het uitleggen van mijn plan, dook ik in de afvalbak vol oude banden.’ Vijfentwintig nam ze er mee.

Banden wassen

Die banden ruiken best wel vies en er zit allemaal wit poeder in, kwam ze achter bij het openknippen van de eerste exemplaren. Ze besloot de geplakte delen te verwijderen en alle bandjes te verwennen met een wasbeurt. ‘Waspoeder in de wasmachine. Kort programma en draaien maar.’ Daarna worden ze zorgvuldig op de waslijn gedroogd, waarna ze heerlijk ruiken. ‘Tja, anders had ik ze ook niet graag om mijn nek gehangen.’ Vervolgens start het creatieve proces. In allerlei vormen, lengtes en hoeveelheden worden ze geknipt. ‘Ik begon klein en verfde de uiteinden. Gewoon om te kijken of het überhaupt iets kon worden. Ik was verbaasd hoe leuk het stond en kreeg er veel leuke reacties op.’ Anderen wilden ook wel zo’n sieraad. ‘Een groter complement kun je niet krijgen.’ Inmiddels heeft Oostra van die eerste variant zo’n veertien gemaakt en daarvan zijn nog drie over.

Het kan niet uitbundig genoeg

‘Ik ben helemaal gek op mijn eigen sieraden. Ik maak ze dan ook altijd voor mezelf.’ En dat kan niet uitbundig genoeg. Alles valt zoals het valt en elke band heeft zijn eigen kwaliteit: wielrenbandjes wisselen mooi af bij de gewone band. Inmiddels is de sieradenmaakster vaste klant bij Kramer. ‘Ik ben dikwijls terug geweest om in de prullenbak te snuffelen.’ En de kettingen worden groter. Er is er zelfs één bij die vanaf de hals een halve meter naar beneden hangt. ‘En ook die valt vast in de smaak. Ik ben alweer bezig om één voor een bekende te maken.’

Koopman

En zo belandt het rubber uit Indonesië, dat eerst twintig jaar rondjes heeft gemaakt met meneer De Jong zomaar ineens om de nek van mevrouw Van Vilsteren. ‘Het is toch fantastisch dat het kan?’ Zo dacht ook een koopman op een kunstmarkt. Hij zag de kunstenares – zo mag ze wel genoemd worden – lopen met de sieraden en vroeg of ze er meer van had. Hij wilde alles opkopen, maar dat stond Oostra niet toe. ‘Ik maak ze met alle plezier, geef ze weg of verkoop ze tegen een zacht prijsje. Als die man ze had gekocht had ik nooit geweten wat hij ervoor had gevraagd. Dat stond me tegen.’

Wat er voor één exemplaar neergelegd wordt? ‘Twee tientjes voor de kleinere kettingen.’ Voor de grotere gaat de maakster in overleg met de koper.

Wie een ketting wil kopen, bezoekt de kunstroute, die op 4 en 5 september in Ooststellingwerf wordt gehouden. In Langedijke brengt Oostra haar waar aan de man.