Kruisweg Waskemeer blijkt wel degelijk de plek voor een regelstation

De bouw van een regelstation aan de Kruisweg in Waskemeer zou de enige logische optie zijn. Dat heeft streekbewoner Mark Schaap te horen gekregen in een gesprek ‘aan de keukentafel’. Een week eerder bevestigde Liander tegenover de Nieuwe Ooststellingwerver dat er een locatie werd gezocht, maar die zou nog niet zijn gevonden. Het tegendeel lijkt waar te zijn.

Mark Schaap kijkt naar waar het station is gepland. In de achtergrond ligt het Blauwe Bos.

Mark Schaap kijkt naar waar het station is gepland. In de achtergrond ligt het Blauwe Bos. FOTO RENS HOOYENGA

Want ‘omgevingsmanager’ Frank Raymakers werd op pad gestuurd naar straatbewoner Schaap, die eerder een bezorgde brief had gestuurd naar de gemeente Ooststellingwerf. Schaap: ‘De omgeving” moet worden gemanaged, lees: beheersbaar gemaakt’. Bij het gesprek was ook iemand van uitvoerder Qirion aanwezig. Daarna kreeg Schaap een mail van de manager ‘waaruit ik tussen de regels door lees dat ze geen enkele andere locatie serieus overwegen laat staan onderzoeken.’ In de mail staat: ‘We zullen een afwegingsdocument gaan opstellen, waarbij alle doorlopen stappen helder in beeld gebracht worden, waarbij we uiteindelijk uitgekomen zijn op een locatie aan de zuidzijde van Waskemeer.’

Ook het gesprek ging volgens Schaap eigenlijk alleen over het bouwen van een regelstation aan de Kruisweg. ‘We moesten maar goed begrijpen dat het de enig logische optie was. Dat is wel kwalijk in mijn ogen.’ Schaap verzet zich tegen ‘het verkwanselen van het open Fryske weidelandschap’. Hij zou het logischer vinden als het regelstation zou worden gebouwd op het industrieterreintje van Waskemeer in plaats van in een weiland. Probleem zou zijn dat het deel van het industrieterrein waar het regelstation zou passen deels in de gemeente Opsterland ligt, ‘wat de zaak compliceert’.

Geld

‘Ik heb in het keukentafelgesprek gevraagd of het ook mogelijk is een uitgebreide kosten- en batenanalyse (inclusief risicoanalyse) te maken van meerdere locaties, zoals die op het industrieterrein. De omgevingsmanager zei dat daar slechts vluchtig („Quick Scan”) naar is gekeken.’ Mark Schaap constateert dat het allemaal draait om geld. Het boren onder een watergang en de weg voor de noodzakelijke kabels zouden op het industrieterrein extra kosten opleveren. ’Er moest met gemeenschapsgeld zuinig worden omgesprongen. Blijkbaar geldt dit in mindere mate voor het landschap. Het is dus weer een ordinaire centenkwestie geworden waar Liander zich schuldig aan maakt.’

Liander zal voor de bouw een vergunningprocedure moeten doorlopen. Maar veel vertrouwen in die onafhankelijke rol heeft Schaap niet, omdat energiebedrijven van oudsher altijd in het bezit zijn geweest van gemeenten. Hij voorspelt dat de plek als een voldongen feit bij de gemeente wordt gepresenteerd. ‘Zijn de meerkosten van andere locaties wel het echte het probleem en zo ja waarom draagt de gemeenschap dan niet bij aan deze lasten om het landschap te behouden? Het onder watergangen en wegen doorboren kan technisch geen groot probleem zijn, dat wordt al decennia gedaan.’ Mocht de locatie toch aan de Kruisweg zijn, dan wil Schaap dat het regelstation landelijk wordt ingepast, bijvoorbeeld door het half in de grond te bouwen en te bedekken met sedum. ‘Het open Friese weidelandschap ontsieren door zo’n betonnen kolos is weinig duurzaam te noemen. Behalve in de betekenis dat het er nog vijftig jaar of meer zal staan.’

Zonneparken

Schaap stelt ook de nut en noodzaak van het regelstation ter discussie. Liander voert aan dat steeds meer duurzaam opgewekte stroom terug wordt geleverd aan het daardoor overbelaste net. Tegelijk wordt er ook steeds meer elektriciteit verbruikt door o.a. het plaatsen van laadpalen en gebruik van warmtepompen. ‘Het lijkt erop dat wij in Waskemeer de grote zonneparken in Oosterwolde en Haulerwijk moeten helpen met dit station, daar Waskemeer nauwelijks tot geen grootverbruikers of grote opwekkers kent. Die paar bedrijfjes op het industrieterrein stellen in dit opzicht niets voor. Er zijn maar een paar boeren in de omgeving die zonnepanelen op hun schuren hebben. Zo worden we als gemeenschap stap voor stap in de fuik gedwongen van het zogenaamde duurzame energie transitie beleid.’