Anneke Kelder schildert thuis aan tafel. ‘Ik heb er geen speciaal kamertje voor.’

Anneke Kelder (85) maakt kunstwerken al sinds haar veertiende: ‘Landschappen, dat is wat ik het liefst schilder’

Anneke Kelder schildert thuis aan tafel. ‘Ik heb er geen speciaal kamertje voor.’ Rens Hooyenga

Wie de woning van Anneke Kelder (85) uit Langedijke binnenloopt, ziet een woonkamer vol schilderijen. Allemaal schilderijen die gemaakt zijn door familieleden. Van haar vader, van haarzelf en van haar dochter. ‘Het zit in de genen, denk ik. Allemaal hebben we nog nooit een les gevolgd’, zegt Kelder.

Ze schildert sinds haar veertiende. ‘Dat moment herinner ik me nog goed. Mijn vader schilderde vaak en toen hij op een dag een stukje ging wandelen met mijn moeder, gaf hij mij een penseel, wat verf en papier. Ik maakte een ansichtkaart na. Een tafereel met wat landerijen, een waterpartij en wat bouwsels.’ Aan het gebouwtje te zien, lijkt het wel een Twents dorp, maar waar het is, weet Anneke niet.

Een soort gave

Een uurtje deed ze erover en alles maakte ze precies op schaal na. Haar vader, Bindert Bonnema, stond versteld en liet het inlijsten. ‘Als ik er zo op terugkijk – het eerste schilderijtje heeft ze nog steeds – vind ik het best knap. Dat lukt me nu niet meer in een uurtje.’ Kelder weet niet wat het is, een soort gave, noemt ze het. Aan één van de wanden hangt een schilderij van Mont Saint Michel in Frankrijk. ‘Het eiland waar je naartoe kunt lopen als het eb is, is gemaakt door mijn vader. Hij was een echte fijnschilder. Zo gedetailleerd als hij kon schilderen, lukt mij niet.’

Tekenambtenaar

Bonnema werkte als technisch tekenambtenaar op het gemeentehuis. ‘Ik weet nog wel dat wanneer mijn moeder boodschappen ging doen, ze mij bij mijn vader op zijn kantoor dropte. Ze kon me er kennelijk niet bij hebben tijdens het winkelen. Ik zat dan naast mijn vader aan een bureau te tekenen.’ Kelder kreeg eigenlijk nooit aanwijzingen van haar vader, behalve over de bomen die ze maakte. ‘Hij liet me weten dat ik dat beter op een andere manier kon doen. En dat is nog steeds iets wat ik lastig vind.’ Ze bewondert de grote meesters die bomen perfect na kunnen maken. ‘Op hun schilderijen lijkt het net of er een wind door de bladeren waait.’

Schildersclub

Met regelmaat bezoekt Kelder een museum. Dat doet ze, buiten de coronacrisis om, eens per zoveel tijd met Schildersclub Wij Vrouwen uit Langedijke. Die is sinds vijf jaar opgericht door een paar creatieve dames uit het dorp. ‘Inmiddels hebben we al zo’n zestien leden, waarmee we eens per twee weken samenkomen in het dorpshuis om te schilderen. We gaan dan bezig met onze eigen werken of er komt eens een schilder een workshop geven.’ Joop van Putten bracht de dames wat bij over expressionisme. ‘En Jeanette Jipping uit Appelscha liet ons een model natekenen met houtskool. Het was erg leuk om te proberen, maar dat houtskool ligt me toch wat minder.’

Geen speciaal kamertje

Wanneer Anneke Kelder thuis werkt, doet ze dat aan tafel. ‘Ik heb er geen speciaal kamertje voor.’ Gewoon een plastic kleed over de tafel, zodat er niet geknoeid wordt. Waar ze nu mee bezig is? ‘Ik heb net een nieuw landschap klaar. Ik ben net begonnen met een vlinder op een blad, maar de achtergrond is veel te donker. Dat moet nog anders, ik laat het nu niet zien.’ Wanneer het wel te zien is, is lastig te zeggen. ‘Eigenlijk exposeer ik nooit. Er staat alleen iets van Wij Vrouwen in het museum van Valse Kunst in Vledder. Vorig jaar maakten we werk van Fernando Botero na en dit jaar van Picasso. En we hebben natuurlijk het pand op de hoek van ’t Oost en de Rijweg in Oosterwolde gevuld met schilderijen, ter versiering, omdat het pand leegstaat.’

Kinderboek

Inmiddels is haar kleindochter ook al druk aan het tekenen. ‘Ze heeft het wel wat druk met school, maar wist tussendoor een mooie opdracht binnen te slepen. Ze maakte de tekeningen voor in een kinderboek.’ Het zal vast niet lang duren voordat ook zij een penseel in haar handen neemt. Dan reserveert oma Kelder vast een plekje bij haar aan de wand.