NiekHoort
Door Niek van der Oord

Column: Johan Veenstra als 'prikambassadeur' voor de Stellingwerven

Wie schrijft die blijft! Het is een oud gezegde dat Johan Veenstra deze week hanteerde in zijn column in de Leeuwarder Courant.

De meest populaire en meest gelezen schrijver uit de Stellingwerven stond stil bij het ‘jubeljaor’ dat 2021 voor hem lijkt te gaan worden. Hij wordt deze week 75 jaar, schrijft inmiddels 50 jaar Stellingwerfse verhalen en presenteert dit jaar de eerste literaire thriller in het Stellingwerfs. Redenen genoeg om bij stil te staan.

Veenstra trok in 1971 de stoute schoenen aan en stuurde een zelf geschreven epistel in het Stellingwerfs naar de Leeuwarder Courant. Daar werd positief op gereageerd. Drie jaar later was er zijn eerste boek. Inmiddels zijn er tientallen boeken van zijn hand verschenen.

Veenstra woont zijn hele leven al in Nijeholtpade en is dè ambassadeur van het Stellingwerfs. Met zijn vaak grappige, soms ontroerende, lezingen bereikte de rasverteller in de loop der jaren een groot publiek. Niet voor niets won hij tal van prijzen. Vorig jaar kreeg hij de Rink van der Veldeprijs voor zijn boek ‘Vroeger is veurgoed veurbij’.

Om voor een nominatie in aanmerking te komen moet een boek geschreven zijn in het Fries of in een van de Friese streektalen. Ook moet het een breed lezerspubliek aanspreken. Het was voor het eerst dat de prijs werd toegekend voor een boek dat in een streektaal is geschreven

In de autobiografische roman ‘Een brogge van glas’ beschreef Veenstra al eens zijn levensgeschiedenis. Elke dag komt daar op zijn eigen website middels een dagboek een hoofdstukje bij. In zijn digitale dagboek werd vorig jaar ook beschreven dat het Covid19 virus hem trof. Gelukkig bleef het bij milde klachten.

Net deze week is in ons land het vaccineren begonnen. De overheid doet er via spotjes op radio en televisie en advertenties in kranten veel aan om mensen te overtuigen van het belang van de prikken. Geprobeerd wordt de angst voor gevreesde bijwerkingen weg te nemen. Ik verbeeld me niet dat als ik vertel dat ik me zeker laat inenten veel twijfelaars over de streep worden getrokken.

Maar als Johan Veenstra nu eens onze ‘prikambassadeur’ in de Stellingwerven zou worden? Ik zie er wel een mooie foto in voor onze voorpagina: Veenstra met mondkapje blikt in de lens, terwijl een van top tot teen ingepakte prikster hem de naald in de ontblote arm drukt. Als we de angst voor het vaccinatie op die manier kunnen wegnemen, wordt het hopelijk voor u allen een ‘jubeljaor’.

Ik hoor het Veenstra al zeggen: ‘As et niet kan zoas et moet, dan moet et mar zoas et kan.’ Hij blijft.