Hessel Lugtenberg wil kampioen worden

De Blesse is al een paar jaar een van de betere teams in de vierde klasse. Een gunstige indeling voor het komende seizoen en de komst van trainer Teun Dikken wakkert de hoop aan dat aan het einde van de competitie de vlag in top kan. Hessel Lugtenberg gaat dan ook vol voor de titel.

‘Het is nu of nooit. De selectie is niet veel veranderd, maar de betere ploegen van de afgelopen jaren zitten niet bij ons in. We gaan voor het kampioenschap! Dit moet lukken.’, zegt Lugtenberg die veel vertrouwen in de van DIO Oosterwolde overgekomen Dikken heeft. ‘Hij is een trainer met overwicht. Dat heeft De Blesse nodig.’ Ook verwacht de stoere verdediger het nodige van vijf tweedejaars A-junioren. ‘Ze kunnen nu al met ons mee.’

 

Mechanisatie

Lugtenberg (26) runt met zijn broer Jan (29) sinds 2017 Lugtenberg Mechanisatie in Oosterwolde. Naast de eigenaren zijn er nog vier medewerkers. Jan doet de verkoop en Hessel leidt de werkplaats. De onderneming werd overgenomen van de familie Graafstra en groeit gestadig. ‘We hebben een klantenkring van Drachten tot Beilen en het gaat voorspoedig’, zegt Lugtenberg, wiens vader Bernard en oom Herman een mechanisatiebedrijf in Vinkega hebben. ‘Ik werkte daar in de vakanties’, zegt Lugtenberg, die de opleiding technicus mobiele werktuigen met succes afrondde.

Na een dienstverband bij Groenoord in Emmeloord was er de stap naar een zelfstandige onderneming. De broers Lugtenberg grepen de geboden kans met beide handen aan. Ondanks de problematiek in de voor hen belangrijke landbouw ziet Lugtenberg de toekomst met vertrouwen tegemoet. ‘We krijgen steeds meer klanten en zien zelfs mensen terug die ooit in Vinkega kwamen.’ Van concurrentie van zijn vader en oom is geen sprake, benadrukt Lugtenberg. ‘We versterken elkaar eerder en hebben dezelfde merken.’

Dat hij tegenwoordig met zijn vriendin Amarene de Vries in Oosterwolde woont, is geen beletsel om bij De Blesse te spelen. ‘Ik had ook wel in Oosterwolde willen voetballen, maar daar is geen standaardelftal op de zondag meer. Zaterdags heb ik door mijn werk geen tijd.’

Lugtenberg stond als zesjarige al bij de roodwitten op het veld. Op zijn zestiende stopte hij.

 

Ongeluk

‘Ik brak bij een ongeluk met de brommer beide polsen en raakte uit de running.’ Het leven zonder voetbal beviel hem goed. ‘Ik kon mooi thuis aan de slag.’ Toch keerde twee jaar later terug bij De Blesse. ‘Ik kon mijn energie slecht kwijt.’

Zijn oud-jeugdtrainer Jacob Harmsma haalde Lugtenberg bij het tweede elftal. Een half jaar later kwam de hoofdmacht in beeld. ‘Door blessures en schorsingen kreeg ik de kans. Zoveel spelers waren er in die periode niet voor het eerste’, verduidelijkt Lugtenberg zijn promotie.

Het vlaggenschip speelde in die tijd in de derde klasse, maar zakte snel af naar de krochten van het amateurvoetbal. ‘Dat had ook wel iets. We speelden in de vijfde klasse tegen ploegen als Kuinre en Blankenham. Plaatsen, waar je nog nooit gevoetbald had.’ Peter Gjaltema, eerder succesvol bij de zaterdagafdeling van FC Wolvega, zorgde voor de terugkeer in de vierde klasse. ‘Peter was een bijzondere trainer en deed vaak mee met partijtjes. Hij was erg licht en viel regelmatig om als hij tegen mij aanliep’, lacht Lugtenberg.

 

Eigen mening

Als linksbenige speler kreeg hij van Gjaltema regelmatig te horen dat linksbenigen irritante mannetjes zijn. De voorstopper herkent zich er niet in. ‘Ik ben niet vervelend, maar heb een eigen mening. Dat is iets anders dan irritant.’ Zijn huidige positie in het elftal verruilt Lugtenberg graag voor het middenveld. ‘Daar voel ik me thuis. Helaas kunnen veel anderen niet verdedigen en ik wel.’ De fysiek sterke Lugtenberg noemt zichzelf een doorzetter. ‘Als een teamgenoot wat minder is, geef ik tien procent extra.’

 

Kaarten

Rode kaarten zijn aan hem niet besteed. Slecht eenmaal kon hij na twee gele kaarten het veld voortijdig verlaten. Zijn elftal zag in die spraakmakende wedstrijd maar liefst zes keer rood. ‘Maar mijn kaarten werden geseponeerd. Dat gold niet voor iedereen’, herinnert de sportieve verdediger, die overigens slecht tegen verlies kan, zich nog goed.

Lugtenberg noemt zich geen balkunstenaar en moet het van zijn tomeloze inzet hebben. Wel scoort hij gemakkelijk. In het kampioensjaar maakte hij maar liefst negentien doelpunten. ‘Ik stond dat jaar vaak in de voorhoede.’ In de jaren als middenvelder schoot hij ook regelmatig raak. Nu is hij als achterhoedespeler minder trefzeker. Hij noemt Jeroen Kamans de dragende speler van het team. Ook doelman Joran de Groot is een betrouwbare pion in de komende strijd om promotie naar de derde klasse. Wel zal het trainingsbezoek beter moeten dan de voorafgaande jaren, stelt Lugtenberg.  

Hij benadrukt dat de komst van Dikken bepalend was voor zijn toekomst bij De Blesse. ‘Dat Dikken hier nu is, is een belangrijke reden dat ik hier nog speel.’ Er lag ook een aanbod van Makkinga. Lugtenberg ziet ondanks de coronaproblemen de toekomst positief in. Wel heeft hij de nodige twijfel over het verloop van het komende seizoen. ‘Hopelijk lukt het de competitie normaal uit te spelen.’