Oosterstreek wil historie schrijven

Oosterstreek hoorde tijdens de corona-crisis als laatste Friese club dat het mocht promoveren. Dat was maar goed ook, anders was van het team van Jeroen Dekker weinig overgebleven.

Aan Jeroen Dekker kleven een paar opmerkelijke verhalen. Zo zou hij het liefst het trainerschap bij Oosterstreek combineren met een rol als veldspeler. Dat mag niet. Hij leidt namelijk al zo’n ‘dubbelleven’ bij zaterdag-derdeklasser Willemsoord en de KNVB staat slechts toe dat je als voetballer voor één club uitkomt. ,,Speler-trainer is het mooiste dat er is’’, aldus de 36-jarige aanvaller uit Wolvega. ,,Trainen, dan de opstelling maken en ook nog zelf spelen. En ja, ik ben altijd eerlijk. Als ik niet goed speel, wissel ik mezelf.’’

Bij Willemsoord was het de voorgaande seizoenen lastig om beide functies te combineren. De bond stelt namelijk dat wanneer een club derdeklasser is, de trainer geen speler meer mag zijn. Op lagere niveaus is dat wel toegestaan.

Dekker en de club bedachten toen een oplossing. Henrie Rijke werd op papier gebombardeerd tot hoofdtrainer. In de praktijk hoefde er daarom niet veel te veranderen. Dekker bleef de A-selectie trainen en volwaardig lid van de spelersgroep. Niemand die daar moeilijk over deed.

 

Nóg een opmerkelijk verhaal over de zzp’er die 30 uur per week in de bouw werkt: Dekker had blind kunnen zijn. In 2019, tijdens een kamp dat zijn voetbalschool in het Amerikaanse Maryland (North Carolina) organiseerde, kreeg hij zo veel last van zijn ogen dat hij zich bij thuiskomst liet onderzoeken. Een operatie volgde. ,,Ik had al jaren regelmatig hoofdpijn en kon me met beide ogen niet meer goed focussen. Soms zat ik achter het stuur en deed ik een hand voor mijn ene oog, zodat ik slechts met één oog hoefde te kijken. Dat ging makkelijker dan met twee ogen.’’

Medici stelden vast dat Dekker last had van een aangeboren afwijking, die verergerde naarmate hij ouder werd. Een ingreep bleek noodzakelijk. De binnenste oogspier werd losgehaald en zes millimeter naar achteren verplaatst. ,,Door die lange vliegreis naar Amerika was er blijkbaar druk op de ogen ontstaan, waardoor ik er meer last van had dan ooit. Ik dacht altijd migraine te hebben, maar het was dus iets anders.’’

De operatie, vorig jaar, slaagde. ,,Gelukkig wel. Op een gegeven moment dacht ik te moeten stoppen met voetbal, autorijden, werk. Met alle dingen die ik leuk vind dus. Dat zou mijn leven op z’n kop hebben gezet. Maar nu is alles goed. Ook in het veld zijn situaties niet meer wazig. Dat irriteerde me altijd enorm, want ik ben veel te fanatiek om fouten te maken. Als ik dit had geweten, had ik mij er eerder aan laten helpen.’’

 

Terug naar Oosterstreek en de hartstochtelijk gewenste promotie. Oók dat is een opmerkelijk verhaal, aldus Dekker. ,,Een jaar of acht geleden heeft Oosterstreek een jaar in de vierde klasse gespeeld. Dat seizoen eindigde in degradatie. In 2016 begon ik de Jeroen Dekker Voetbal Academy. Ik trainde de jeugd van Oosterstreek tot me werd gevraagd ook het eerste te gaan trainen. Dat wilde terug naar de vierde klasse. Ik hou wel van uitdagingen, dus ik zei ja. Ik zag potentie.’’

In het eerste seizoen onder Dekker ontwaarde de trainer voldoende kwaliteit, maar geen team. Dat ging in het tweede jaar beter. Pas op de slotdag van de nacompetitie liep het spaak. ,,Opnieuw een verhaal op zich’’, vertelt Dekker.

,,We hadden al met 7-0 van Bad Nieuweschans gewonnen en stonden tegen SPW Stadskanaal met 3-1 voor, met nog tien minuten te spelen. We wisten dat er een laatste beslissingsduel zou komen, dus toen mijn beide spitsen gewisseld wilden worden, met het oog op die wedstrijd, zei ik oké. Ze voelden hun hamstrings en wilden geen risico nemen.’’

SPW maakte vervolgens nog 3-3 door twee strafschoppen. In de verlenging kwam Oosterstreek met 4-3 voor, maar het werd 4-4. Daarna ging de penaltyserie verloren. ,,Vervolgens werden de laatste wedstrijden door de KNVB geseponeerd. Als ik dat had geweten, had ik mijn spitsen er nooit uitgehaald. Iedereen was zuur: wéér een seizoen in de vijfde klasse.’’

 

Afgelopen seizoen lag Oosterstreek op titelkoers tot corona de wereld lamlegde. De ploeg van Dekker had 33 punten uit 14 duels en minder verliespunten dan koploper BEW (16-36). ,,Maar de KNVB zei: promotie op basis van het gemiddelde aantal punten. 33 delen door 14 is 2,357 punten; 36 gedeeld door 16 is 2,375. Toen waren onze spelers er wel klaar mee. Wéér een seizoen verloren.’’ Echter: omdat er ook clubs waren die vrijwillig wilden degraderen, zou de KNVB clubs die omhoog wilden op 26 mei bellen. Maar bij de secretaris van Oosterstreek ging die dag de telefoon niet, tot frustratie van vele clubgenoten.

Maar zie! Plots kreeg de club op vrijdag de 29ste een e-mail, waarin de promotie naar de vierde klasse werd bevestigd. Wat volgde, was een ‘coronafeestje’ om nooit te vergeten. Iedereen op het veld, allemaal gezeten op een bankje, op anderhalve meter van elkaar, met bier en chips binnen handbereik. Dekker: ,,Iedereen blij. Anders was het elftal echt uit elkaar gevallen. De oude garde heeft nu handhaven als doel. Daarmee schrijven ze historie, want dat is Oosterstreek niet eerder gelukt.’’

Het vlaggenschip van het in 1928 opgerichte Oosterstreek staat er goed voor, aldus de trainer. De hele zomer kon er worden getraind omdat iedereen vakantie in eigen land vierde. Nee, een oefenwedstrijd tegen Dekkers andere club, Willemsoord, zat er niet in. De Wolvegaster kent zijn pappenheimers. ,,Ga je zo’n wedstrijd spelen, dan heb je alleen maar verliezers. Een wedstrijd wordt immers altijd gespeeld met een portie positieve agressie. Wat als dat omslaat door een overtreding? Ik voel me verantwoordelijk voor beide teams. Daarom heb ik besloten dat we zoiets niet gaan doen.’’