Overpeinzing
Door de Stellingwerver kerkgemeenschap

Netwerken

“Je moet netwerken”. Een veel gehoorde term. Er schuilt iets van verbinden in. Soms ook zo’n modewoord.

“Netwerken” houdt iets in van “ik kan iets betekenen voor jou” en “jij kunt iets betekenen voor mij”. Een soort van win-win situatie. Allerprachtigst heb ik wel eens gedacht. Netwerken. Verbindingen aanbrengen. Banden smeden.
Maar altijd weer hoor ik een stem van lang geleden. “Ik blijf bij een bedrijf zo lang ik er zelf beter van word. Zo lang ik nog iets bij een bedrijf kan leren, blijf ik. En als een bedrijf mij niks meer te bieden heeft, ben ik weg”. 
Op de één of andere manier roept netwerken bij mij altijd iets slijmerigs op. “Je slijmt wat om met elkaar. Omdat de ander je voordeel kan bieden. Maar zodra het voordeeltje weg is, ben jij ook weg”. Het klinkt niet direct iets van “trouw” of “loyaliteit” bij me op. Het zal vast aan mij liggen.
Netwerken. We steunen elkaar zo lang we elkaar maar vooruit helpen. Als je elkaar niks meer te bieden hebt, dan... Wie vangt je op als je niks meer te bieden hebt? Wie besteedt aandacht aan je als er niks meer te halen valt?
Zo maar kan het geluk in je leven omslaan. En als je niks meer te geven hebt, valt het netwerk dan weg …

Een tijd terug vielen die beide trapeze artiesten naar beneden. Een tand brak af. Ze hadden zo vaak geoefend. Ze kenden het spelletje door en door. Wie rekent er dan mee dat een tand afknapt? Nee, een vangnet hadden ze niet nodig.

Een zinnetje dat ik ergens las is in mijn blijven hameren. “Waarheid” in het Joodse denken is meer “trouw of loyaal zijn”. Zo maar komt die vraag weer opnieuw boven drijven. “Wat doe ik?” Met de nadruk op IK. We kunnen overal van alles en nog wat van vinden. Wat een luxe! Maar staan we er ook om elkaar op te vangen. Wat voor waarde heeft TROUW vandaag. “PAS GOED OP JE ZELF,” roept iedereen tegenwoordig. Maar als ik het niet doe, doe jij het dan?

Wieger Baas, Protestantse Gemeente Donkerbroek-Haule