Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus... Eurovisie Songfestival

Zo’n twintig jaar geleden was ik naar een concert van Frans Bauer. Niet omdat ik per se fan van hem ben, maar als een soort… cultureel uitstapje.

Goed voor de algemene ontwikkeling. Bij wijze van sociaal maatschappelijk experiment. Want hoewel ik niet per se fan van hem ben, intrigeert hij me wel. Hij kan wel een feestje bouwen, die Bauer.

Dus hoewel het twintig jaar geleden is, weet ik nog goed wat voor spektakel het was. Ik keek mijn ogen uit. De kledingkeuze, de uitspraken, de soms slapstickachtige wijze van voortbewegen, het onhandig midden in het pad stil gaan staan, het haar, werkelijk alles aan het publiek van Frans Bauer is boeiend.

Ik pleit er dan ook voor dat Frans Bauer, inclusief zijn voltallige publiek, tot nationaal, immaterieel erfgoed uitgeroepen wordt. Hoewel we daarmee meteen ook een oer-Hollands risico nemen. Want als wij Nederlanders érgens van houden, dan is het wel dat we het allemaal vooral zo moeten houden als het was. En dat Fransie met zijn hele status van erfgoed niet moet gaan denken dat hij dan ineens de prijzen van zijn kaartjes kan verviervoudigen. Want zo zit de wereld natuurlijk niet in elkaar.

Neem bijvoorbeeld het Eurovisie Songfestival. Dat hebben we jarenlang heel legitiem verschrikkelijk kunnen vinden. Elk jaar konden we schaamteloos klagen over alle Nederlandse inzendingen, tot het moment dat de buitenlandse inzendingen ook bekend werden en dan mochten we net zo schaamteloos weer roepen dat ‘we’ een goeie kans maken. Tot de uitslag. Dan konden we weer klagen dat al die Balkanlanden elkaar altijd de hand boven het hoofd houden. En dan gingen we bier drinken en was het feest.

Maar ja… dat kan dus vanaf nu niet meer. Duncan heeft het helemaal verpest. Want nu ‘moeten wij het ineens gaan organiseren’. En dan breng je klagen over het Eurovisie Songfestival ineens naar een heel ander level.

Nu hebben we het erover of Madonna wel mag komen. Wat ze natuurlijk niet mag, want wie kan dat zeker weer betalen? Precies, de gewone bezoeker. En die betaalt zich al scheel, want de huurprijzen voor een slaapplek gaan ineens per vierkante centimeter en tenzij je aantoonbaar een Rotterdammer met een kleine beurs bent betaal je je ook scheel voor een kaartje voor de semi-semi-demi finale driehoog achter. Nee hoor, Madonna komt er niet in. We gaan voor oer-Hollandse artiesten. Ik zet mijn geld in op Frans Bauer. Ben ik toch een soort van al een keer geweest.