Overpeinzing
Door de Stellingwerver kerkgemeenschap

Eenvoudig

Twee jaar geleden overleed een dierbare overbuurvrouw. Ik kwam er graag omdat ze naast veel wijsheid ook een flinke dosis humor bezat.

Het liefst bezocht ik haar tegen het eind van de middag want dat was ‘happy hour’: zij een glaasje port, ik een rode wijn en vervolgens ontspon zich steeds een gesprek over ‘het leven’. Prachtig! Ik heb er veel van geleerd.
Maar óók ben ik enorm geïnspireerd door mijn toiletbezoeken bij haar. Huh? Toiletbezoek? Ja, na thee of wijn moest ik het ook wel eens weer kwijt en dan las ik daar steeds dat A4-tje aan de muur met het gedicht: Het kost niet zoveel.

Het kost niet zoveel, iemand een glimlach te schenken,
of je hand op te steken voor ’n vriendelijke groet.
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen
in het hart van de mens, die je zomaar ontmoet.

Het kost niet zoveel een hand uit te steken,
om een ander een beetje behulpzaam te zijn;
een dankbare blik is vaak de beloning,
al was de moeite voor jou maar slechts klein.

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen,
voor de mens om je heen, in zijn vreugd en verdriet.
Wees blij, dat je zo wat kan doen voor een ander,
of is die ander je naaste soms niet?

Het kost maar heel weinig, je arm om een schouder,
of alleen maar een zachte druk van je hand.
’t Is vaak voor de ander, of hij heel even
in een klein paradijs is beland.

Het kost toch zo weinig, om een ander te geven
iets, dat je zelf toch ook heel graag ontvangt.
Liefde, alleen maar door dat weg te schenken
krijg je terug, meer dan je verlangt.

Ja, die vriendelijke glimlach, dat eventjes groeten,
die arm om de schouder, de hulp die je bood:
het kost allemaal bij elkaar toch zó weinig,
maar in wezen is het ontzaglijk GROOT.

De voor mij onbekende auteur van deze tekst heeft er geen literatuurprijs mee gewonnen, maar voor mij is dit in al zijn eenvoud en doeltreffendheid Nobelprijswaardig! Misschien iets voor elk toilet? De wereld zou er beter van worden!

Jan Koops