NiekHoort
Door Niek van der Oord

De charme van de leeftijd

‘Dat is de charme van de leeftijd’, zegt mijn moeder meestal als ze iets vergeten is. Als 92-jarige heeft ze recht van spreken. Ik teken er direct voor als mijn geheugen op die leeftijd nog zo goed is als die van haar.

Toen ik bijna 40 jaar geleden als journalist begon, vertelde mijn onlangs overleden collega Anne de Vries dat hij soms mensen tegenkwam die hij had geïnterviewd, maar zich echt niet herinnerde wie hij of zij was. Dat kon ik me destijds niet voorstellen. Als nieuweling knipte ik trots de door mij geschreven verhalen uit en deed ze in een plakboek. Ruim een jaar hield ik dat vol.

Plakboken zijn tocht door memory lane

Onlangs kwam ik de plakboeken ergens in een onderste la tegen. Het werd een tocht down memory lane. Voor de stijl van schrijven zou ik me nu schamen, maar in die tijd golden andere regels dan tegenwoordig. Los van de schrijfstijl was het leuk om te lezen waar ik me beroepshalve begin jaren 80 mee bezig hield.

Het was niet altijd hoogdravende journalistiek. Zo ging ik bijvoorbeeld wekelijks naar de twee platenzaken in Oosterwolde en informeerde welke singles (wie jonger dan 20 weet nog wat dat zijn?) het best waren verkocht. Aan de hand van die informatie stelde ik dan zelf een top 5 samen die in de krant werd geplaatst. Telkens met een foto van één van de betreffende platenhoezen erbij.

Het geeft een fraai tijdsbeeld

Het geeft een fraai tijdsbeeld. Er was ook een platenhoes van het razend populaire duo Maywood. De zussen traden begin jaren 80 ook op in Appelscha en ik mocht daar verslag van doen. Dankzij de knipsels komt de vervaagde herinnering weer boven.

Er waren ook verhalen bij waaraan ik vrijwel geen herinnering meer heb. Omdat ze in mijn plakboek zitten, moet ik ze hebben geschreven. Het doet me wel denken aan de woorden die Anne de Vries ooit bezigde. Gelukkig, zo weet ik inmiddels, is het niet vreemd als je boven de 60 namen vergeet of bepaalde gebeurtenissen niet meer precies kunt reproduceren.

Harde schijf lijkt aardig vol

De harde schijf van het geheugen lijkt inmiddels aardig vol en wordt blijkbaar opgeschoond door weinig van belang zijnde gebeurtenissen te deleten. Maar het komt soms voor dat hedendaags nieuws automatisch door mij wordt gekoppeld aan een gebeurtenis die de afgelopen 40 jaar in deze krant stond. Vaak is dat handig, soms kan ik er niks mee.

Vorige week hadden wij een bericht in de Nieuwe Ooststellingwerver over een kwekerij in Waskemeer die de deuren zou sluiten. De eigenaresse van het tuincentrum belde boos op dat er weinig klopte van de door de gemeente verstrekte informatie.

Bij het horen van haar naam kwamen direct herinneringen boven van de beginmaanden van mijn journalistieke loopbaan. Een man uit Wakemeer haalde het landelijke nieuws. Hij had een greep gedaan in een niet afgesloten container bij het gemeentehuis in Oosterwolde. Met de daar in liggende vertrouwelijke stukken zocht hij de publiciteit.

Ik observeerde slechts

Als aankomend verslaggever vergezelde ik een collega die in Waskemeer zijn spraakmakende verhaal mocht optekenen. De collega noteerde en ik observeerde slechts. Die rolverdeling ontging de geïnterviewde, want toen enige tijd later het nieuwe gemeentehuis werd geopend haalde hij bij mij zijn gram over de in zijn ogen slechte uitwerking van zijn interview.

Geheugen. Het is een selectief iets. Ik sluit me graag aan bij wat een Frans schrijver ooit fraai verwoordde: De herinnering is het parfum der ziel.