Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus… in balans

Ik ben ontzettend gelukkig met meneer Boonzaayer en onze kuikens. Dat neem ik niks niet voor lief, want je zal ze de kost moeten geven, mensen die niet gelukkig zijn met degene met wie ze zijn. Ik tel dus dagelijks mijn zegeningen dat ik het zo goed getroffen heb met mijn meneer.

Dat ik zo gelukkig met hem ben, is een aangename tegenhanger van de dingen waar ik minder blij van wordt. Want hoewel ik mezelf elke keer weer wijs probeer te maken dat de vaatwasser, naast meneer Boonzaayer, mijn grote liefde is, is het toch nooit echt een geloofwaardige liefdesverklaring geworden.

Een andere tegenhanger van mijn liefdesgeluk is mijn agenda. Die probeer ik altijd te benaderen als een uitdagende Sudoku opgave, of een Escaperoom, maar nadat ik mijn pen én nagels heb stukgebeten op het vinden van de oplossing en bij gebrek aan beter aan mijn vingers begin, is de lol er behoorlijk vanaf.

Hoewel er soms ook een heel onverwacht, ongepland maar zeer gewenst gaatje opduikt in het ding. Zo’n momentje waarvan ik bijkans in paniek raak (ik kan iets voor mijzelf doen. Ik kan iets voor mijzelf doen. Oooooh nee, ik kan iets voor mijzelf doen).

Of mijn planning loopt, eh… zoals gepland. Want aangezien ik altijd strakker plan dan de gynaecoloog hecht, is een dag die loopt als gepland een behoorlijke shocker. Zoals gisteren. Toen ik die ene klus - je weet wel, waar ik al weken tegenaan hikte, maar die nu toch écht wel heel hard op de deadline afstevende - toch eindelijk geklaard had. En ik zelfs nog wat tijd over had om een paar mails weg te werken. En te douchen, zelfs iets langer dan strikt noodzakelijk, gewoon voor de lekker.

Tot ik in de auto stapte en me herinnerde dat ik de dag dáárvoor had moeten tanken. Maar niet gedaan had (want die dag was korter dan mijn agenda). En de meter me vertelde dat ik nog exact vijf kilometer kon rijden.

Toen bevond ik mij in een stressvolle situatie, kan ik wel stellen.

Met alles gekruist wat ik kon kruisen reed ik langzaam naar het benzinestation, 15 kilometer verderop. Uiteraard betekende dit dat ik veel te laat zou aankomen bij school, want daar kom ik met benzine altijd al twee minuten te laat. De stress spoot me de oren uit en het zweet liep over mijn rug (want de airco was uit). Zoveel stress… ik was weer helemaal in balans.